grow

ตอนสมัยเด็กๆเคยคิดว่าถ้าตัวเองโตเแล้วจะเป็นอย่างไร
คงจะทำอะไรตามใจได้มากมายโดยไม่ต้องถูกควบคุม
คงจะได้อะไรที่ต้องการมาง่ายๆเพราะผลิตเงินได้เอง
เมื่อนึกถึงเรื่องพวกนี้ก็ได้แต่หวังว่าอยากเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ

แต่เมื่อเด็กน้อยโตขึ้น ได้รู้จักสังคม ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น
จึงได้รู้ว่าการโตขึ้นมันง่าย แต่การเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่ายเลย
อิสระที่ได้ก็มักจะมีหน้าที่และความรับผิดชอบเข้ามาเกี่ยว
ถึงต้องการอะไรไม่มีทางได้มาง่ายๆโดยที่ไม่ลงมือลงแรง

นอกจากนั้นเรื่องการติดต่อหรือสังคมก็มีผลกับเรามากขึ้น
พอใจหรือไม่พอใจอะไรแค่ไหนก็อาจจะแสดงมาออกไม่ได้
ต่อให้เคืองขนาดไหนก็อาจจะต้องใส่หน้ากากยิ้มเข้าหากัน
เพื่อให้ผ่านไปอย่างราบรื่นโดยไม่มีแม้แต่จะมาเปิดอกคุยกัน

หลังจากที่ค่อยๆก้าวเข้ามาสัมผัสโลกของผู้ใหญ่มากขึ้น
ความเป็นเด็กที่มีแทนที่จะค่อยๆหายไปกลับไม่ได้ลดลงเลย
คนในรุ่นเดียวกันอาจจะดูสุขุมเอาจริงเอาจังแบบผู้ใหญ่
แต่กับผม คนรอบข้างมักจะบอกว่าผมไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

อาจจะชอบทำตัวเพี้ยนๆ อาจจะหัวเราะโดยไร้เหตุผล
อาจจะขี้อ้อนในบางครั้ง อาจจะเสียใจด้วยเรื่องไร้สาระ
อาจจะตื่นเต้นกับแค่เรื่องอะไรเล็กๆน้อยๆ
แน่นอนว่าในสังคมผู้ใหญ่มันอาจจะดูต่าง ดูไม่เหมาะ
แต่ก็เพราะสิ่งนี้แหละที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นตัวผมเอง
สามารถทนและรับเรื่องต่างๆได้ดีขึ้น มองอะไรหลายๆมุม
ถึงจะจริงจังก็ยังมีช่วงหย่อน ถึงจะกดดันก็มีวิธีผ่อนคลาย
ดังนั้นถึงใครจะว่าอย่างไรผมก็ยังอยากที่เก็บความเป็นเด็กไว้

แล้วท่านอื่นๆล่ะ มีความเป็นเด็กในหัวใจกันบ้างรึเปล่าครับ...

 



ปล.
-ปีนี้ก็ขอฝากตัวต่อไปอีกแล้วกันนะครับ
-entry นี้ก็จบห้วนๆอีกแล้ว พิมพ์ยาวๆแล้วความคิดสับสน ^^"

โด๊โด่...