Dream Cemetery

......ผมนั่งอยู่คนเดียวในมุมมุมหนึ่งของเมือง
ไร้ซึ่งสุ้มเสียงสำเนียงใดๆนอกจากความเงียบงัน
ผมเหงา ผมจึงหยิบฮาร์โมนิกาออกมาจากกระเป๋า
ผมเป่ามัน เสียงเล็กๆฟังดูเหงาๆดังสะท้อนอยู่ในมุมนี้
ไม่รู้ว่ามันเพราะหรือไม่ แค่เล่นออกไปตามความรู้สึก
จากมุมเงียบๆก็เริ่มมีเสียงเหงาๆของผมบรรเลงอยู่

ไม่นานนัก ผมได้ยินเสียงฮาร์โมนิกาอีกเสียงหนึ่ง
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเล่น ไม่รู้ว่าเสียงนั้นดังมาจากไหน
รู้แต่ว่าเสียงนั้นเต็มไปด้วยชีวิตชีวาตรงข้ามกับของผม
เสียงนั้นรวมกับเสียงของผมเกิดเป็นท่วงทำนองใหม่
ผมรู้สึกว่ามันไพเราะกว่าเสียงที่ผมเล่นเพียงคนเดียว
มีทั้งทำนองเศร้าและสนุกสนานผสมกลมกลืนกันไป

ผ่านไปสักพักก็เริ่มมีเสียงค่อยๆดังมาจากรอบๆมากขึ้น
...เสียงฟลุทดังมาจากมุมใดมุมหนึ่ง
...เสียงแซ็กดังออกมาจากอีกมุมหนึ่ง
...เสียงเปียนโนออกมาจากหน้าต่างสักบานบนตึก
...เสียงเคาะจังหวะดังมาจากระเบียงตึกรอบๆ
บางคนเข้ามานั่งใกล้ๆ ฮัมเพลงไปตามทำนอง
เสียงของแต่ละคนได้หลอมรวมเข้ากันเป็นหนึ่งเดียว
ในตอนนี้ มุมนี้ได้เต็มไปด้วยเสียงเพลงอารมณ์ต่างๆ
เสียงเหล่านั้นเสริมรับเข้ากันกับท่วงทำนองของคนอื่นๆ
ทำให้ทั้งผู้ที่เล่นและผู้ที่ฟังต่างมีความสุขไปกับเสียงนั้น

ถึงตอนนี้ผมได้อะไรบ้าง...ได้เพลงที่ทำให้ผมสบายใจขึ้น
ได้ความรู้สึกดีๆจากทุกเสียงของทุกคนที่ผสมผสานกันอยู่
และได้รู้ว่าถึงแต่ละเสียงจะเป็นเสียงเล็กๆที่มีเพียงด้านเดียว
แต่เมื่อนำมารวมให้เข้ากันก็กลายเป็นทำนองที่สมบูรณ์ขึ้น
ถึงจะเป็นเรื่องที่คนเดียวก็ทำได้แต่ถ้าร่วมกันทำก็อาจจะทำได้ดีขึ้น
หรือบางเรื่องที่ไม่อาจทำคนเดียวได้แต่ถ้าร่วมกันทำก็คงจะผ่านไปได้

'oh, if someone plays piano with some simple chords
so melodic and endearing too
oh, if someone plays guitar with the old piano
and maybe you can hear them sing
music gives you happiness and sadness
but it also, it also heals your soul'
Let the music heal your soul - Bravo Allstars

โด่คุง